Voordat je wegklikt: Dit is geen financiële post.Je hoeft geen ondernemer te zijn. Sterker nog, als je bij het woord boekhouding spontaan in slaap valt, lees vooral even door. Want wat ik uit een ondernemersboek leerde, heeft in mijn moederschap minstens zo veel veranderd als in mijn bedrijf.
Denkfout
Een paar jaar geleden las ik het boek Profit First. Het behandelt een fundamentele denkfout van ondernemers. De meeste ondernemers rekenen zo:
Omzet – kosten = winst
Logisch, toch? Alleen zit daar een probleem in. Want als winst de sluitpost is, blijft er vaak weinig winst over. Er zijn altijd kosten. En als je winst beschouwt als “dat wat overblijft”, ben je niet zo hard bezig om eens kritisch naar die kosten te kijken.
Daarom draait Profit First de formule om:
Omzet – winst = wat er overblijft voor de kosten
Het idee is simpel: als winst belangrijk is, moet je die niet bewaren voor het einde. Je moet hem als eerste pakken.
Terwijl ik daar mee bezig was, realiseerde ik me dat heel veel moeders hun leven precies leven zoals die ondernemers die niet aan profit-first doen. We beginnen de dag met een (redelijk) volle batterij.
En vervolgens gaat er energie naar de kinderen.
Naar het werk.
Naar het huishouden.
Naar de boodschappen.
Naar zwemles.
Naar de administratie.
Naar de schoolapp.
Naar de verjaardag van een klasgenootje waar nog een cadeautje voor gekocht moet worden.
Naar je partner.
Naar alles en iedereen die iets van ons nodig heeft.
En wat er dan overblijft, is voor onszelf. Alleen blijft er meestal niet zo veel over. Misschien herken je de formule wel:
Energie – kinderen – werk – huishouden = wat er voor mij overblijft
En dat is precies waarom zoveel dingen die je belangrijk vindt niet gebeuren. Dat is dus niet omdat je ze niet belangrijk vindt. Maar omdat jij steeds de sluitpost bent.
- Dat album komt er niet.
- Die wandeling komt er niet.
- Die hobby komt er niet.
- Die cursus komt er niet.
- Die fotoshoot komt er niet.
Want jij blijft wachten op een moment waarop het rustiger wordt.
Maar wat als dat moment nooit komt? Wat als de formule niet klopt? Wat als je jezelf niet als sluitpost moet behandelen?
"Als iets belangrijk is, moet het geen sluitpost zijn"
Wat als de formule wordt:
Energie – tijd voor mezelf = wat er voor de rest overblijft
Ik hoor je nu al denken:
“Ja hoor, gaat toch nooit lukken.” Of: “lekker egoïstisch.”
Maar is dat echt zo?
Want waarom vinden we het normaal dat we alles weggeven aan anderen voordat we iets voor onszelf nemen?
Waarom voelt het logisch om geld uit te geven aan onze kinderen, maar moeten we drie weken nadenken over iets voor onszelf?
Waarom kopen we zonder schuldgevoel een nieuw voetbaltenue, maar loop jij al jaren in hetzelfde ondergoed?
Waarom denken we amper na over een verjaardagscadeau voor de kinderen of je partner, maar voelt een cursus, een fotoshoot of zelfs een middag voor onszelf ineens als een luxe?
Misschien omdat we geleerd hebben dat zorgen voor anderen goed is.
En zorgen voor jezelf pas mag als alles af is. Maar als moeder weet je één ding zeker: Alles is nooit af.
Er is altijd nog een wasmand. Nog een mail.Nog een afspraak.
Nog iets dat geregeld moet worden.
Als je wacht tot alles gedaan is voordat jij aan de beurt bent, ben je dus nooit aan de beurt.
En nee, daarmee bedoel ik niet dat je iedere week een wellnessweekend moet boeken.
Ik bedoel iets veel simpelers.
Een kop koffie in stilte.
Een wandeling.
Een boek.
Tien minuten in de zon.
Een cursus waar je al maanden naar kijkt.
Iets dat niet direct nuttig is voor iemand anders.
Maar voor jou.
Want als jij nooit tijd reserveert voor jezelf, gebeurt hetzelfde als bij die oude formule.
Iedereen krijgt iets.
Behalve jij.
En misschien voelt dat in het begin ongemakkelijk.
Want veel moeders zijn gewend om hun agenda te vullen met wat anderen nodig hebben.
Maar wat als je iedere dag eerst iets voor jezelf zou reserveren?
Al is het maar tien minuten.
Niet omdat je het verdiend hebt.
Niet omdat je hard genoeg hebt gewerkt.
Maar omdat jij ook meetelt.
En als je eenmaal anders naar je tijd gaat kijken, ga je vaak ook anders naar geld kijken.
Dan wordt de vraag niet meer:
“Mag ik dit wel kopen?”
Maar:
“Vind ik dit belangrijk genoeg?”
Dat is een wezenlijk verschil.
Want ik hoor moeders vaak zeggen:
"Ik moet mezelf ook eens iets gunnen."
En dat vind ik heel moeilijk om te horen. Alsof je eerst toestemming nodig hebt.
Alsof je genoeg goede moederpunten moet sparen voordat je iets voor jezelf mag doen.
Nee.
Je hoeft jezelf niets te gunnen.
Je mag het gewoon kiezen.
Je bent volwassen.
Je bent volwaardig onderdeel van de maatschappij.
Je werkt. Je zorgt. Je draagt. Je regelt.
Je doet ertoe.
Dus als jij vindt dat je iets nodig hebt, mag je daarvoor kiezen.
Niet omdat je het verdiend hebt na een zware week.
Niet omdat het in de uitverkoop was.
Niet omdat iemand anders zegt dat het mag.
Maar omdat jij belangrijk genoeg bent om rekening mee te houden.
Dat geldt voor een cursus.
Dat geldt voor een fotoshoot.
Dat geldt voor een middag vrij.
Dat geldt voor een hobby.
Dat geldt voor alles wat jouw leven mooier, makkelijker of rijker maakt.
En nee, dat betekent niet dat je nu vandaag jullie hele gezinsvermogen aan jezelf moet gaan opmaken. En ook niet dat jezelf altijd op nummer één zet.
Dat betekent dat je stopt met jezelf op nummer laatst zetten.
Dat is iets heel anders.
En dat is het belangrijkste wat ik uit Profit First heb meegenomen.
Niet dat winst belangrijk is.
Maar dat wat belangrijk is, geen sluitpost mag zijn.
En als ik heel eerlijk ben, denk ik dat veel moeders zichzelf al veel te lang als sluitpost behandelen.
Dus laat ik de vraag anders stellen:
Als jij altijd vecht voor wat belangrijk is voor je kinderen…
Wanneer ga je dat dan eens doen voor jezelf?